Archief Column

Hallyday Hazes Mijn Generatie & De Straat..

By 13 december 2017september 29th, 2019No Comments

Door Rob van Dooren

Op zaterdag 9 december 2017 is Johnny Hallyday begraven. Hij werd 74 jaar. Johnny Hallyday kreeg een grootse begrafenis. De presidenten Macron, Sarkozy en Hollande zaten op de eerste rij in de imposante Madeleine-kerk in Parijs. Macron hield een indrukwekkende rede waarin hij de betekenis schetste van de overleden zanger.

Nog indrukwekkender dan de rede van de president was de mensenmassa die in Parijs op de been was om Hallyday de laatste eer te bewijzen. Meer dan een miljoen mensen trotseerden de hele dag op straat de vrieskou om bij het afscheid aanwezig te kunnen zijn. Dat gebeurde op een waardige ingetogen manier waarbij weer eens duidelijk werd welke enorme invloed de Franse rocker heeft gehad op de Fransen en ver daarbuiten.

Inderdaad, Hallyday was een rocker en een Rock-Ster. Hij combineerde het Franse levenslied met de rauwe rock en bluesmuziek uit Amerika. Daarmee raakte hij de harten van de Fransen. Want net als het Franse chanson is de Amerikaanse rock en bluesmuziek exponent van de straat. Van the struggle for life, van labeur, van een hard bestaan.

In Nederland hadden we ook zo een rocker. Iemand die er net als Hallyday in slaagde een brug te slaan tussen het Nederlandse levenslied en de rock en bluesmuziek. Ook André Hazes wist op die manier miljoenen te bereiken en te beraken. Na zijn dood en indrukwekkende begrafenis drong dat pas tot velen door.

Met de dood van Johnny Hallyday wordt ook een generatie ten grave gedragen. De generatie van de vooruitgang. De generatie van een wereld zonder grenzen. Van technische en technologische veranderingen die tot die tijd voor onmogelijk werden gehouden.

Een generatie die uiteindelijk niet veel goeds tot stand heeft gebracht. Die door zwak mondiaal politiek leiderschap al haar wortels, ankers en zekerheden is kwijtgeraakt. Een generatie die een angstige, vervuilde, gedesoriënteerde en gedesillusioneerde wereld achterlaat.

Een generatie die nog één ding te doen staat voordat ze voorgoed in de geschiedenisboeken zal verdwijnen. Doen wat ze in de jaren zeventig en tachtig deed. Massaal de Straat opgaan voor een betere wereld en tegen een verdere wapenwedloop. Ditmaal niet voor zichzelf want daarvoor is het te laat. Maar voor hun kinderen en kleinkinderen.

2018 is daarom het jaar van de Straat. De plaats waar alles samenkomt. Waar verdriet en vreugde wordt gedeeld. Waar geschiedenis wordt geschreven en gemaakt. Vooruit, nog één keer dan. De Straat op… Voor alle mensen die in vrede willen leven. Een betere reden is er niet!

-Rob van Dooren-