Archief Column

Fabel of feit?

By 29 oktober 2017september 29th, 2019No Comments

Door Rob van Dooren

Dat het een keer zou gebeuren zag je aankomen. De afgelopen jaren waren er al regelmatig  spanningen geweest. Elke keer liep het met een sisser af. Deze keer was het anders. De standpunten waren verhard en met het aankondigen van eigen provinciale verkiezingen kreeg het conflict een andere wending. De weg terug was met dit besluit afgesneden.

De stem van de kiezer zou gaan bepalen welke kant het op moest in de toekomst. Iedereen die een beetje bekend was met de regio wist de uitkomst al. Deze provincie gaat haar eigen boontjes doppen. De bevoogding en achterstelling door Den Haag moest afgelopen zijn.

In Den Haag werden ze er onrustig van. Op een persconferentie werd aangekondigd dat Den Haag zou ingrijpen wanneer Maastricht bij haar besluit zou blijven om eigen provinciale verkiezingen uit te schrijven. Maastricht gaf geen krimp.

De Limburgers waren het zat. Tientallen jaren werden ze door Den Haag als wingewest gezien. De steenkool waren ze kwijt en de mijnen dicht. Het geld? Verdwenen in de zakken van anderen. Het grind voor een habbekrats weggegeven. Armoede en werkloosheid waren jarenlang hun deel terwijl Den Haag de andere kant op keek. Het onzalige idee van Den Haag om in Limburg te gaan boren naar schaliegas hadden ze gelukkig nog net kunnen voorkomen. Maar voor hoelang?

En dat terwijl het de provincie eigenlijk al veel langer voor de wind had moeten gaan. Gelegen in het hart van Europa. Grenzend aan België en Duitsland. Met miljoenen mensen als arbeidspotentieel en consumenten. Met uitstekende verbindingen en prima onderwijs aan beide zijden van de grenzen waren de randvoorwaarden voor succes aanwezig. Zeker….de afgelopen jaren ging het, mede door de niet aflatende inzet van de Limburgers zelf, economisch steeds beter. Nu dat zo was wilden ze er zelf ook de vruchten van plukken. Niet meer aan de leiband van Den Haag. Nooit meer kaal laten plukken. Nooit meer wingewest.

Dat Den Haag treinen vol politieagenten in Venlo, Roermond en Maastricht had gestationeerd om het stemmen te voorkomen hadden ze eerst wat lacherig afgedaan als spierballentaal. Tot op de dag van de verkiezingen. Toen bleek de wa

re bedoeling van Den Haag. Keihard werd er ingegrepen. Zonder aanzien des persoons werden er rake klappen uitgedeeld. Honderden licht- en zwaargewonden. De ziekenhuizen vol.

In het Europa van 2017 kan dat allemaal. Waar waren de staatshoofden, regeringsleiders en Brusselse zedenpredikers van de Europese Unie die anders altijd met een oordeel klaar staan als elders in de wereld de wapenstok wordt gehanteerd? Nu het in hun achtertuin gebeurde gaven ze niet thuis. Is het de Europese Unie dan alleen te doen om (belasting)geld en macht? Gelden mensenrechten alleen als het uitkomt?

Limburgers laten zich echter niet uit het veld slaan. Er werd gestemd. De keuze van de mensen die gingen stemmen was helder: Limburg moet onafhankelijk worden. Nu werden ze in Maastricht onrustig. Wie A zegt moet immers ook B zeggen. Gelukkig zegevierde in Maastricht het gezond verstand. Eerst praten met Den Haag. Een oplossing in overleg moest er komen. Den Haag weigerde en dreigde met een machtsovername. In hun hart wisten de Limburgers op dat moment dat ze ook deze keer hun droom niet zouden verwezenlijken……

Fabel of feit? Deze fabel wordt een feit wanneer u Den Haag verandert in Madrid, Maastricht in Barcelona en Limburg in Catalonië. Welkom bij de beschaving!

Rob van Dooren.