Dialoogavond “De zorg in Weert” 9-10-’17

By 18 oktober 2017 juli 7th, 2018 Broedplaats

Op 9 oktober organiseerde de broedplaats van DUS Weert de dialoogavond ‘De zorg in Weert’.

Na een inleiding door Mies van der Loo (stichting Hart voor Burgers): Hoe zorgzaam is Weert? over de resultaten van onderzoek in 2016 uitgevoerd door de Stichting Hart Voor Burgers,

René Laenen (Lokaal Zorgvragers Overleg): Het LZO ziet de zorg zo…., en Jo Maes (Huis voor de Zorg, Sittard): Burgerkracht en coöperaties, werd er door ruim 40 deelnemers een dialoog gevoerd, waarvan u hier het verslag vindt:

Kernpunten van de dialoogtafel van Mieke Marechal/Peter Weekers

  • Aftrap dmv. krantenartikel “Verpleging trekt het niet meer” uit dagblad De Limburger van maandag, 09 oktober 2017.
  • Geldt niet alleen voor de zorg maar ook voor andere organisaties (o.a. het onderwijs).
  • Vele administratieve handelingen in de zorg zijn er tbv het indekken van verantwoordelijkheden.
  • Wil je goede zorg dan moet je er voor betalen, maar goede zorg moet wel betaalbaar kunnen zijn.
  • Taken verzorgenden/verplegenden tweeledig: bijhouden administratie en de eigenlijke verzorging/verpleging. Balans slaat te ver door naar te veel administratie.
  • Zorgstelsel is onderhevig aan de marktwerking en daardoor worden de zorgkosten hoger.
  • Hoe de zorg geregeld dient te worden wordt bepaald door de landelijke overheid en de zorgverzekeraars.
  • Er is geen financiële prikkel (bij zorgverzekeraars, -instellingen en de overheid) om de zorg te verbeteren ?
  • Zorg is een containerbegrip.
  • Moeten we het huidige zorgmodel nog behouden; gaat het in de toekomst veranderen ?
  • Is het indienen van een formele klacht tegen directies van zorginstellingen door (een grote groep) cliënten en/of vertegenwoordigers van cliënten een middel om verbeteringen “af te dwingen” ?
  • Moeten (zorgbehoevende) burgers het huidige zorgbeleid (van de gemeente) blijven accepteren ?
  • Binnen de regio midden-Limburg excelleert Weert in het uitvoeren van de WMO.
  • Bij keukentafelgesprekken met en/of zorgaanvragen door (vooral oudere) allochtonen is de communicatie vaak erg cruciaal.
  • Vroeger werd de hele (thuis) zorg door maar een persoon gedaan terwijl tegenwoordig alle zorg gefragmenteerd word aangeboden; veel verschillende mensen zelfs soms op dezelfde dag.
  • De overheid wil dat mensen steeds langer thuis blijven wonen. Is er dan daadwerkelijk een verschil in zorgkosten ? Bij erg intensieve thuiszorg zal het verschil tussen tehuiszorg en thuiszorg erg klein gaan worden.
  • De verzorgenden/verplegenden worden steeds ouder; er zijn steeds minder jongeren die kiezen voor een beroep in de zorg. Oorzaken zijn hoge werkdruk, (te)veel administratie, (te) lage lonen.
  • In de zorg heeft men te maken met (veel te) veel regelgeving. We moeten ‘ont-regelen’

Kernpunten van de dialoogtafel van Peter Ramaekers

  • Drempel voor het vragen naar zorgondersteuning dient zo klein mogelijk te zijn; alle schotten wegnemen
  • Als alleen de regels worden gevolgd komt de menselijke benadering in het gedrang
  • Zorg is en blijft mensenwerk, en het regelen ervan is maatwerk; vaak is er 1:1 begeleiding noodzakelijk
  • Soms moeten de mensen nog leren om mondiger te zijn, maar zelf het heft in handen nemen om zorg te organiseren is moeilijk; het zou mooi zijn als er meer burgerinitiatieven waren
  • Taken verzorgenden/verplegenden tweeledig: bijhouden administratie en de eigenlijke verzorging/verpleging. Balans slaat te ver door naar te veel administratie.
  • Veel zorgbehoevenden schamen zich om hulp te vragen
  • De overgang naar een beter geregelde lokale en regionale zorg kost meer tijd.
  • Vanuit de overheid mag er naar kinderen (familie in het algemeen) geen zorgplicht worden opgelegd; zelfredzaamheid kan niet zonder meer worden verwacht
  • Vinden van vrijwilligers (bijv. mantelzorgers) in de groep die met pensioen gaat of is gegaan wordt steeds moeilijker
  • In Weert zijn wachttijden bij overheid en zorginstellingen erg lang, daardoor ontstaan er risico’s bij zorgbehoevenden
  • Er zijn in Weert te veel wisselingen van aanspreekpunten geweest
  • Zorgbehoevenden weten te weinig over regelingen die van toepassing zijn. Hoe kunnen we dat verbeteren?
  • Er zit ook een uitdaging bij leveranciers (bijv. rolstoelen), die te veel standaardoplossingen en te weinig maatwerk leveren.
  • Gemeenten en zorginstellingen controleren te weinig of de juiste apparatuur of begeleiding wordt geleverd
  • Er moeten duidelijker afspraken over privacyregels worden gemaakt
  • Meer info geven over verwachte eigen bijdrage(n)
  • Soms is het onduidelijk of iemand aan de indicaties voldoet.

Dialoogavond van 9 oktober ‘De zorg in Weert’. Rene van Asch

De discussie ging o.a. over ‘Hoe krijgt de patiënt wat hij/zij nodig heeft in Weert’

Statements die naar voren kwamen zijn:

  • Een verwarde burger moet een gevaar zijn voor zichzelf of zijn omgeving om in aanmerking te komen voor zorg;
  • We mogen niet meer arm of eenzaam zijn of over je eigen leven beschikken;
  • Mensen hebben zelf de regie in handen of niet;
  • Ik oordeel voor mezelf
  • Hulp moet zitten in hoe kan ik je helpen i.p.v. deze hulp kun je krijgen;
  • In 2004 is de constatering ‘We hebben (WMO) handjes te kort (niet te krijgen)’. Waarop in 2007 de oplossing kwam: ‘Er moet bezuinigd worden’;
  • De overheid zegt wat kunnen en wat moeten we doen. We moeten bezuinigd en de oplossing is volgens die zelfde overheid ‘participatie’;
  • De zorg is geheel versnipperd door bezuinigingen;
  • Individualisatie gaat verder in de volgende generaties. De jeugd gaat meer met gelijkgestemden om;
  • Jongeren denken anders. Niet hoeveel vergaderingen spreken we af, maar kunnen we even digitaal van gedachte wisselen;
  • Jongeren doen dit door digitaal een oproep te plaatsen in hun digitale vriendenkring;
  • We leven in het tijdperk van verandering;
  • Participatie is ook de vuilnis voor een ander buiten zetten of een ander een biertje aanbieden;
  • Een ieder zou minimaal 5 personen om zich heen moeten ‘verzamelen’ die hem/haar kunnen helpen en/of verzorgen;
  • Punt welzijn opheffen, dan kunnen we het opnieuw opzetten;
  • Vrijwilligerswerk is goed, maar niet om de exploitatie van het bedrijf te verbeteren;
  • Er moeten middelen beschikbaar gesteld worden voor vrijwilligers.

Dialoogavond 9 oktober 2017, de zorg in Weert. Piet Scholten

Zorg : passende zorg op alle fronten

Burgerkracht: in Engels power=macht

Nu: eigenlijk herhaling van zetten. Begonnen bij bankcoöperatie Rabo.

Coöperatie burgerkracht

Www.burgerkrachtlimburg.nl

Stichting:

  • Zorg in Weert, Weert doet het best goed volgens statistieken. Citaat: uitzonderingen en emoties vallen buiten statistieken.
  • Waarom enquêtes niet eerlijk ingevuld worden : angst voor directe omgeving. Ook verzorgers ed.
  • Bij negatieve verhalen wordt er door de vertellers zelden in de spiegel gekeken.
  • Tips over hoe het beter kan:
  • Systemen zijn belangrijker dan de “echte” zorg! (Invloed verzekeraars)
  • Hoe kom je samen in beweging: zoek zelf naar “naaste (jonge)buren)

Wat kunt U zelf met de informatie van vandaag.

Zorgvragers overleg (3e spreker)

René Laenen

Zorg algemeen: 4 van de wereld.

Vraag: wat hebben we over voor zorg??

Vraag: hoe kunnen we de kosten het beste verdelen

Zorg in Weert: vele hebben niet te klagen. Incidenten bepalen de toon.

Hulp kan echter sneller. Ligt niet aan enthousiasme en hulp van ambtenaren. Er zijn te veel regels/schotten om effectief te kunnen werken.

Wethouder:

Beroep op familie voor extra kosten

Veel landelijk wetten waardoor lokaal maar weinig kan.

Wethouder kan wel gesprek met partijen aangaan.

Participatie en emancipatie van cliënten kan beter. De professional bepaald nog teveel.

Van de tafel:

1e onderwerp: krijgen van zorg.

Conclusie: in de gemeente Weert duurt het proces van keukentafelgesprek tot feitelijk ontvangen can zorg te lang. Hier bij is de focus te veel gericht opnieuw volgen van het proces in plaats van de mens en de hulpvraag waar het eigenlijk om zou moeten gaan.

Bij complexe gevallen wordt, meervoudige zorg lang wachten op sis.

  1. Primaire zorg. Iedereen over algemeen tevreden. Wel zijn de gespreksdeelnemers van mening dat er bij diverse instellingen een angstcultuur heerst die de zorg niet ten goede komt.
  2. Zorg in Nederland: algemene indruk, te veel papier en managers waardoor er te weinig “handjes” zijn om het werk uit te voeren.
  3. WMO weert: klacht, er is geen onafhankelijke klachten commissie .
  4. Burenhulp: zou veel beter kunnen. Wel is iedereen er van overtuigd dat veel ouderen geen hulp durven te vragen.
  5. Zorgmijders: vooral overheid wijst veel naar informatie via internet. (Vraafwijzer) dit is al eerste drempel. Vervolg traject met meer papier wordt ook belastend ervaren. Vraag die rest: hoe kun je niet mondige hulpbehoevende mensen effectief bereiken en helpen.

Gesprekken aan tafel werden beïnvloed door zzp’er die niet echt aan de bak kwam en slecht gevonden wordt door hulpbehoevenden.