Skip to main content
Archief Column

Doormodderen of Omdenken…

By 3 september 2017september 29th, 2019No Comments

Door Rob van Dooren.

In ons land geven we per jaar een kleine 100 miljard euro uit aan Zorg. Uit het huishoudboekje

2017 van het Rijk blijkt dat het Rijk daarvan 75 miljard voor haar rekening neemt. Het totaalbedrag van de Rijksbegroting bedraagt overigens 265 miljard euro. De uitgaven voor de zorg stijgen nog steeds. Al jarenlang wordt geprobeerd om aan deze stijging een halt toe te roepen. Met marktwerking in de zorg, het verhogen van premies en het invoeren van eigen bijdragen proberen overheid en zorgverzekeraars de zorg betaalbaar te houden.

Het laatste kunststukje van het Rijk heet de decentralisatie van de zorg. Het komt neer op een enorme bezuiniging op de langdurige zorg door het Rijk en het overhevelen van een aantal zorgtaken naar gemeenten die daarvoor te weining geld krijgen. Werd je vroeger aan de ingang van het bejaardenhuis welkom geheten door de directeur, tegenwoordig is nergens meer een bejaardenhuis te bekennen. Wegbezuiningd. Een indicatie voor verpleeghuiszorg krijg je pas als je al met één been in het graf staat. Zorginstellingen en ziekenhuizen zijn productiecentra geworden waar doelmatigheid, doeltreffendheid en verdienmodellen de norm zijn. Verzekeraars spreken van schadelastbeperking als het gaat over kosten van de zorg voor verzekerde mensen. Dat knaagt…want er klopt iets niet. Hoe komt het dat je van iets waarvoor je elk jaar meer betaalt steeds minder krijgt?

Zijn zorgkosten eigenlijk wel kosten? Zorg levert toch ook iets op? In vergelijking met 1950 leven we thans door de verbeterde gezondheidszorg 6 jaar langer. Al die jaren levert u een extra bijdrage aan de economie van ons land. Onderzoeken en innovaties gericht op het verbeteren van de gezondheid van de mens leveren per jaar alleen al bijna 7 miljard euro op. Langer thuis wonen door toepassing van domotica (huisautomatisering) kost de overheid minder geld en zorgt voor economische activiteiten. En wat dacht u van de enorme bijdrage aan de werkgelegenheid in Nederland die ‘De Zorg’ en aanverwante dienstverlening voor haar rekening neemt! Als je alle opbrengsten en kosten van de Nederlandse gezondheidszorg tegen elkaar afzet zou er wel eens sprake kunnen zijn van een aanzienlijk maatschappelijk en economisch rendement in de zorg. Dan hebben we het dus over Zorgopbrengsten in plaats van Zorgkosten.

Dat knaagt. Want waar blijven die Zorgopbrengsten dan? Waarom worden medewerkers in de gezondheidszorg dan zo slecht betaald en uitgeknepen als citroenen. Let op: Ik heb het over de frontwerkers….de mensen aan het bed in de verpleging of in de thuiszorg. De mensen die dag en nacht in de weer zijn voor ons. Die met steeds minder mensen steeds meer moeten doen. Dan heb ik het niet over topbestuurders die met een paar ton per jaar naar huis gaan. Ook dat knaagt.

Wordt het niet eens tijd dat we met andere ogen naar de kosten van de zorg gaan kijken? Dat we wegkomen van het verkokerd denken. Dat we op zoek gaan naar een meer creatieve vorm van financiering van de zorg. Dat we de zorgkosten niet langer zien als kosten maar als investeringen in mensen en middelen. Dat we ‘De Zorg’ beschouwen als een maatschappelijke en economische groeifactor. Dat we het geld voor de zorg halen waar het wordt verdiend en niet alleen de gewone man of vrouw op laten draaien voor de stijgende lasten. Die rek is er onderhand uit.

Want het knaagt en blijft knagen. Waar blijft de menselijkheid en de menselijke maat in de zorg? Laten we ‘De Zorg’ beschouwen als een voorziening van algemeen belang die alle burgers ten goede komt. Als een Publieke voorziening. Met menswaardige zorg als doel en maatschappelijk en economisch rendement als middel. Omdenken in kansen. Ja-maar, bestaat niet!

Rob van Dooren.