Skip to main content

De kraan van het landbouwbelang

By 1 juni 2016september 29th, 2019Archief Column

Door Hans Marechal

Hans Marechal

Hans Marechal

Ik had hem gelijk zien liggen. We hadden net “grofvuil” geloosd bij de milieustraat. Grofvuil wat we ophalen als vrijwilligers in de wijk Fatima voor mensen die niet in staat zijn dit zelf te kunnen. Bij het uitrijden van de uitgang riep ik mijn medegrofvuilophaler te stoppen. Geschrokken trapte hij gelijk de rem in, niet wetend waarom ik zo graag daar wilde stoppen! Ik snelde uit ons vrachtwagentje en ik wist het zeker wat ik zag: Daar lag hij of het, de restanten van de kraan van het landbouwbelang. Roestige stukken ijzer lagen daar in het open veld. Een cabinehuisje stond er fier tussen, maar volledig gestript. Maar onmiskenbaar, de meest besproken kraan van Weert, lag hier op de morsige akkergrond, open en bloot. De vergelijking met grofvuil storten op deze plek en de kraan schoot direct door mijn hoofd. Als grofvuil weggezet bij de milieustraat, een industrieel monument. Nu worden vaak monumenten afgebroken, weggegooid of vergeten, maar dit is met opzet gebeurd. Wat is het geval?

In 2004 besliste de gemeenteraad dat deze kraan aangemerkt moest worden als industrieel erfgoed en op een gegeven moment teruggeplaatst moest worden als baken waar ooit gouden tijden beleefd werden door de oude meelfabriek, het industriële verleden van Weert aan het kanaal. Opnieuw vastklinken aan de nog steeds aanwezige fundamenten aan de kade en een nieuw te bouwen imposant wooncomplex die het oude landbouwbondgebouw zou evenaren. Toekomstvisie en historisch besef of geweten. De kosten waren te overzien voor een paar jaar. In Roermond werd een opslagplaats voor € 600,- per maand gevonden. Tot op het moment dat ik hem terugvond achter de milieustraat dus ruim € 81.000,- belastinggeld! Nu kost het minder, nl. € 200,- per maand, maar er moet wel nog een afdak komen om hem of het te beschermen tegen het weer. Dat heeft de huidige gemeenteraad besloten, 12 jaar nadat hun voorgangers ook een besluit hadden genomen.
Duidelijkheid omtrent een herplaatsing is er niet. Er is wel een visie op herplaatsing en ook enkele voorstellen zijn uitgewerkt. Kosten nu voor herstel zijn € 280.000,-, zonder subsidie. Maar dat is allemaal voor de toekomst. De huidige gemeenteraad heeft haar werk gedaan, de komende raad zal nog niets kunnen ondernemen, gezien de huidige situatie op de woningmarkt. Dus zal de raad die daarna komt of mogelijk die van daarna pas een besluit kunnen nemen over wat te doen met die hoop ijzer wat achter de milieustraat ligt. (Ik hoop dat niemand het vergeten is tegen die tijd trouwens!) Kortom, de nieuwe gemeenteraad van 2022 of 2026 gaat beslissen.
Wat wil ik nu betogen?
Besluiten nemen kosten veel tijd! Een eenmaal genomen besluit kan consequenties hebben voor vele jaren. Hebben ze in 2004 dit geweten of voorzien? Een recessie nee, dat was niet te voorzien. Maar de huidige beslissing van deze gemeenteraad is wel te overzien in tijd. Die € 24.000,- opslagkosten is te overzien. De € 280.000,- wat het nu zou kosten om te restaureren zal over 12 jaar wel € 350.000,- zijn, maar ook nog te overzien. Maar in de afgelopen jaren werd geen besluit genomen over wat nu echt te doen met deze kraan. Mijn suggestie: Gebruik de komende 12- 14 jaar om dat besluit alvast te nemen, want anders kan er in 2029, 25 jaar na de sloop, een herdenkingsplaat onthuld worden aan de Werthaboulevaard, met een afbeelding van de kraan. Want er was niets meer over om er nog een beetje kraan van te maken uit het restant roest wat teruggevonden is achter de milieustraat.

Hans Marechal

Leave a Reply