Skip to main content
Archief Column

Burgerparticipatie, er zijn geen grenzen

By 5 oktober 2016september 29th, 2019No Comments

Door Huub van den Brand

Samen zorgen voor elkaar.
Klinkt allemaal heel mooi en dat is ook zo.
Maar, er zijn grenzen of niet….

Stel u eens voor: veel van de ouderen moeten vanwege de bezuinigingen door de overheid zo lang mogelijk thuis blijven. Mooi is dat, want dan verliest die oudere ook zijn of haar vrijheid niet en die kan toch belangrijk zijn. Echter, er zijn situaties, dat het eigenlijk niet meer verantwoord is dat die oudere nog langer thuis blijft. Dan zijn er instanties die vragen gaan stellen, alleen aan die oudere, want familie of anderen mogen niet voor hem of haar antwoorden. In zo’n situatie kan die oudere niet meer alleen antwoorden in die zin, dat men wel kan antwoorden, maar eigenlijk het verkeerde antwoord geeft. Iemand die niet graag naar een zorginstelling wil, zal gewoon zeggen, dat hij of zij nog goed kan lopen, als voorbeeld. Dan besluit de vraagsteller, zie je wel, hij of zij hoeft niet naar een zorginstelling, want het gaat toch goed (en denkt ondertussen, zo dat scheelt de overheid weer geld). Dan zou het mogelijk moeten zijn om die oudere tegen zichzelf te beschermen.

Ook kunnen er gevaarlijke situaties ontstaan. B.v. Een oudere staat te koken en de telefoon gaat. Hij of zij beantwoordt dat telefoontje en ondertussen staat er iets aan te branden of nog erger de vlam in de pan of in het ergste geval, vergeten het gas uit te zetten met alle gevolgen van dien, want meneer of mevrouw is een beetje vergeetachtig.

Dan zult u zeggen, er zijn toch mantelzorgers en hun aantal groeit. Ja dat is juist, maar wat nou als iemand geen familie heeft of de familie woont te ver weg? Wat dan? Dan zou de oudere in aanmerking komen voor plaatsing in een zorginstelling. Neen, niet altijd; moet er een zeer duidelijke indicatie zijn. Dan zijn er ook wel, gelukkig maar, andere gewone mensen die een andere medemens wel wil helpen.

Maar er zijn grenzen of niet….

We kunnen dit probleem ook anders oplossen. Thuiszorgcentrales zijn te groot geworden en moeten ook steeds maar bezuinigen. Sommige thuiszorgers zouden zich kunnen verenigen en thuiszorg kunnen aanbieden aan eenieder die dat wil tegen betaling. Grotere appartementencomplexen zouden dan de zorg kunnen inkopen om ervoor te zorgen dat iedereen die dat wil ook de zorg krijgt waar hij of zij voor betaalt. Vervolgens zouden deze kosten ondergebracht kunnen worden in een soort van extra zorgverzekering om ervoor te zorgen dat iemand die het allemaal niet kan betalen toch de zorg krijgt die hij of zij wil. Daarmee kan het aantal zorginstellingen op termijn minder worden en kan ook gerichte thuiszorg aangeboden worden, want in de instellingen is iedereen gelijk. Bij centrale inkoop van zorg kan een contract gemaakt worden voor de mensen die daar behoefte aan hebben.

Dan kunnen de mensen ook langer thuis blijven en worden ze niet van hun vrijheid berooft, terwijl ze toch de zorg krijgen die ze nodig hebben.

Dan moeten we ervoor zorgen, dat de bestuurders in de zorginstellingen minder salaris ontvangen, want ze hebben het echt niet nodig. Bovendien waarom moeten die mensen zoveel salaris verdienen? Gaat allemaal ten koste van de zorg zelf en die kunnen het wel gebruiken.

Of ben ik een idealist? Zou kunnen! Ik kom echter niet zelf uit de zorgsector maar hoop dat ik hiermee wel stof tot nadenken heb gegeven. Elkaar helpen in de zorg om te zorgen voor een zorgeloze toekomst. De ultieme burgerparticipatie.