Skip to main content

As ich aan Limburg deenk

By 14 december 2015september 29th, 2019Archief Column

Door Huub van den Brand

As ich aan Limburg deenk, dan veul ich de historie
Van de mien, deej es gesloeëte, potverdorie
Ich huur de klokke van het zuiden lôwe, roeëk  de grônd
Ich preuf ’t laevenswater, ich kâl plat en bin gezônd.

As ich aan Limburg deenk, veul ich de vastelaovundj
Van Eijsden tot in Mook, de Vaalserberg, ’t hoeëgste punt
Ich huur al deej koeere klânke en roeëk de vlaai
Ich geneet van ’t laeve, want det es dao noeets saai.

As ich aan Limburg deenk, veul ich mich zelf zinge
Van ’t bronsgreun eikenhout en mieer van deej dinge
Ich huur dan al di-j gezange wieët oeëver veldje gaon
di-j loeënde klokke zulle nog waal effe bestaon.
As ich dán aan Limburg deenk, veul ich de inspiratie
van de börgers di-j gaon vör participatie
en vör al det schoeën cultuur en weer roeëk ich de vlaai
Ich geneet van ’t laeve, want det es dao noeets saai.

Als ik aan Limburg denk, dan voel ik de historie
van de mijn, die gesloten is, potverdorie
Ik hoor de klokken van het zuiden luiden, ruik de grond
Ik proef ’t levenswater, ik praat dialect en ben gezond.

Als ik aan Limburg denk, voel ik de vastelaovundj
Van Eijsden tot in Mook, de Vaalserberg, ’t hoogste punt
Ik hoor al die koorklanken en ruik de vlaai
Ik geniet van het leven, want het is daar nooit saai.

Als ik aan Limburg denk, voel ik mijzelf zingen
van ’t bronsgroen eikenhout en meer van die dingen
Ik hoor dan al die gezangen ver over de velden gaan
die luidende klokken zullen nog wel even bestaan.
Als ik dán aan Limburg denk, voel ik de inspiratie
van de burgers die gaan voor participatie
en voor die mooie cultuur en weer ruik ik de vlaai
Ik geniet van het leven, want het is daar nooit saai.